Eén onmogelijke baas. Eén eigenwijze assistente. Eén maand om alle regels te breken.

Blake Tyrone heeft alles onder controle. Zijn miljardenimperium loopt als een Zwitsers uurwerk en zijn espresso moet precies 63 graden zijn – geen graad meer, geen graad minder. Zijn assistenten houden het meestal nog geen drie dagen vol voordat ze huilend ontslag nemen. Blake vindt het prima; hij heeft geen behoefte aan mensen, alleen aan resultaat.

En dan stapt Zara Johnson zijn kantoor binnen.

Op haar kisten, met een houding waar de gemiddelde CEO nog wat van kan leren. Terwijl Blake zijn meest intimiderende speech afsteekt, kauwt zij onverstoord op haar kauwgom. Wanneer hij haar waarschuwt dat haar voorganger met een zenuwinrichting is vertrokken, haalt ze slechts haar schouders op: "Mooi zo. Ik heb wel ergere dingen overleefd."

Zara laat zich niet kisten. Ze verontschuldigt zich nooit, reorganiseert zijn complete archief zonder het te vragen en zet zijn espresso opzettelijk op 64 graden – puur om te bewijzen dat hij het verschil niet proeft. Voor het eerst in tien jaar heeft Blake iemand ontmoet die weigert naar zijn pijpen te dansen.

Dat zou een probleem moeten zijn. Maar tussen de nachtelijke vergadersessies en de koffie die stiekem tóch beter smaakt op de verkeerde temperatuur, begint Blake te beseffen dat zijn ijzeren controle verdacht veel op eenzaamheid lijkt.

Dan dreigt een schandaal alles te verwoesten. De raad van bestuur eist keuzes en Blake staat voor een onmogelijk dilemma: kiest hij voor het imperium dat hij in zijn eentje opbouwde, of voor de vrouw die hem leerde hoe hij zijn muren moet afbreken?

Eén maand veranderde alles. Maar is wat ze samen hebben opgebouwd sterk genoeg om de val te overleven?